De sfeer wordt subtiel opgebouwd. Een vrouw staat op uit het publiek dat aan alle kanten om het speelvlak zit en maakt kleine, dansende bewegingen, met haar heupen en voeten kleine stapjes, met haar armen voor zich uit. Niet het ‘slowen’ zoals ik me dat herinner van het begin van de middelbare school, maar toch fascinerend, hoe door en door gekende dansbewegingen op een theaterpodium functioneren.

Lisa Vereertbrugghen hield zich als choreograaf bezig met hardcore techno en hakken, maar Again Forever dat dit weekend tijdens Julidans te zien was, gaat over slowdansen, ‘ook wel schuifelen, slijpen, soften of kleffen genoemd.’

Bij de enkele bewegingen van Maisie Woodford voegt zich een onbestemde sfeer. Het licht van Vera Martins houdt het midden tussen een een overall zaallicht dat het publiek goed zichtbaar houdt, en meer duister en gefocust theaterlicht.

Ook een flard theaterrook wordt bij aanvang over de zwarte vloer gestuurd. Als die mij aanraakt, moet ik denken aan mijn lichaam van pakweg 47 jaar geleden, dat geheel onzeker tegenover een slungel van een jongen stond en probeerde zo goed mogelijk samen te bewegen. Er was eigenlijk geen contact. Hij vond dat te eng, denk ik.

Opvallend goede slow beats van Michael Langeder en Vereertbrugghen maken van Again Forever eerder een club-event dan een schoolfeestje. Twee dranghekken op de verder lege vloer in een geheel zwart gemaakte Expozaal van de Brakke Grond suggereren massa’s mensen, roes en trance, ondanks dat we meestal in het volle licht zitten.

Wanneer ook de drie andere vrouwen het podium opkomen, ontstaat er een wat mechanische, keurig op de beat geformuleerde dans van wisselende duetten, waarbij de bewegingen van de lichamen steeds worden doorsneden door de doordringende blikken van de performers. Ife Day, Sophie Guisset, Cynthia Loemij en Woodford duwen met die blikken het publiek terug in de stoel. Geen onbekommerd voyeurisme hier, zoals zoveel dans- en andere voorstellingen gewoon zijn.

Je kunt het terugkijken van de performers, terwijl ze intiem en sexy dansen, natuurlijk erotiserend opvatten, maar de stabiliteit van de doordringende blik en het totaal ontbreken van momenten die dat doorbreken en misschien enige overgave losmaken, maken het de toeschouwers moeilijk om zich over te geven.

Die choreografische ‘stabiliteit’ uit zich ook in mechanische uitwisseling tussen de danspartners. Ondanks de intieme gestes onderling, doet het dansen demonstratief, haast pamfletterig aan. Terwijl de heteronormatieve blik uit alle macht wordt teruggekaatst, zie ik om mij heen verschillende oudere mannen knikkebollen en in slaap vallen. Het is grappig zoals hiermee de message van Again Forever wordt bevestigd, maar veel verder dan dat kwam de voorstelling deze avond niet.

Foto: Bea Borgers