Recensie

A New Brain
De Kernploeg
★★★★☆ Musical
15 juli 2017 - NDSM-loods, Amsterdam-Noord - Speellijst
Zieke wereld tussen droom en werkelijkheid
Door gepubliceerd 16 juli 2017

Als je te lang werk doet dat tegen je gevoel in gaat, implodeert op een gegeven moment je verstand. Dat overkomt componist en tekstdichter Gordon in de charmante musical A New Brain van De Kernploeg.

‘Kikkers zitten vol met lente…’ Gordon Schwinn schrijft sullige, blije liedjes voor kikker Fred, een figuur in een kinderprogramma. Sesamstraat, zeg maar, maar dan truttiger. Dat werk druist in tegen zijn ambities: Gordon zou graag diepgaande, betekenisvolle liederen willen schrijven. Maar daarvoor wordt hij niet betaald en er moet wel brood op de plank komen.

Ergens midden in het maken van zo’n kikkerlied begeeft zijn brein het. Gordon wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij moet een hersenoperatie ondergaan, waarvan het maar de vraag is of die zal helpen; sterker: waarvan niet duidelijk is of hij die zal overleven. In het ziekenhuis is de kermis compleet. Het personeel is geschift, de moeder van Gordon bedelft hem onder haar zorg enn zijn vriend heeft pas tijd voor de zieke componist wanneer hij zelf klaar is met een decadent zeiltochtje. Het ziekenhuisbestaan van Gordon speelt zich af in een wereld waarin droom en werkelijkheid met elkaar om voorrang strijden.

De Kernploeg is een soort gelegenheidsformatie van musicalacteurs. Die zijn van plan vanaf nu elke zomer een onbekende musical te brengen uit het rijke Amerikaanse aanbod. En dan niet met de over the top grandeur waarmee musicals doorgaan gepaard gaan, maar kleinschalig, in bescheiden setting, zonder pretenties. Het initiatief is afkomstig van Erwin Aarts, voormalig musicalacteur en hoofd duty- en floormanagement van het Utrechtse Beatrixtheater. Met deze sobere, kale uitvoeringen wil De Kernploeg de ballast van de musicalverhalen afschudden om te komen tot de essentie van plot en muziek.

A New Brain moet dus de eerste worden in een reeks. De musicals is geschreven door William Finn (Falsettos, Little Miss Sunshine) en James Lapine (Into the woods, Sunday in the Park with George). De plot leunt op het eigen verhaal van Finn.

Erwin Aarts brengt zijn ploeg bijeen in de kale, minimalistische Scheepsbouwloods op het NDSM-terrein in Amsterdam-Noord. Hij heeft met onder anderen Freek Bartels, Lone van Roosendaal en Tony Neef  stevige musicalacteurs in huis. Zij tekenen ervoor in een volstrekt basale setting een onbekende musical acht keer te brengen voor tweehonderd toeschouwers. Het publiek zit aan beide zijden van het speelvlak tegenover elkaar op houten banken. Alle acht spelers doen puur uit liefde voor wat hier gebeurt mee, want geld levert het nauwelijks op. Ze worden ondersteund door een uitstekend orkest, zeven mensen sterk.

Het decor bestaat voornamelijk uit een zaalbrede strook ‘muziekpapier’ met noten erop, een stevige stapel boeken en een klapdeur zoals ziekenhuizen die kennen. Daarin spelen en zingen de acht spelers hun longen uit hun lijf. Vooral Freek Bartels als de zieke componist Gordon en Lone van Roosendaal – met krullenpruik en opgepompt decolleté – als zijn verstikkend bezorgde moeder maken indruk. Peggy Sandaal als zwerver gooit haar machtige stem in de strijd, al is haar personage nogal schimmig. Wat doet die dakloze in het verhaal? Stelt ze een soort waarschuwing voor: als je alles verliest, is dit wat er rest? Of verbeeldt zij de kern, de essentie van het bestaan, ontdaan van bezit en dierbaren? Heel erg duidelijk wordt dat niet, maar mooi is de zwerver van Peggy Sandaal wel, bijna steeds aanwezig op de achtergrond.

Merkwaardig is ook de symboliek van de stapels boeken in het decor. Die staan voor het oude, zieke leven van componist Gordon en hij moet er afstand van doen om een nieuw, gezond bestaan te kunnen opbouwen. Vreemde keuze (van schrijvers Finn en Lapine) om daar juist boeken voor te gebruiken en die weg te laten gooien.

Niet alles is even strak of scherp in A New Brain. Inzetten gaan mis, de choreografie rammelt hier en daar, de muziek overstemt nu en dan de zangstemmen. Dat laat onverlet dat dit een fijne voorstelling is. Uitgedrukt in punten: voor dans een 7, voor zang een 8, voor muziek een 9, en voor inzet een 10! Gaat dat zien.

foto Neeltje Knaap

Één Reactie

  1. Rob Hanou
    Geplaatst op 23 juli 2017 om 13:38 | Permalink

    Een fijne voorstelling op een verkeerde locatie. De NDSM loods is niet geluidsdicht en op vrijdagavond drong het geluid van omliggende activiteiten hinderlijk naar binnen door. De warmte, slechte ventilatie en slechte zit (een smalle tribunezitplank, er zijn betere tribunes te huur) zorgden ervoor dat het aanwezig zijn een uitputtingsslag werd. Voor de acteurs moet het een hele opgave zijn geweest hierin een prestatie te leveren. Wat dat betreft: hulde.
    In de zomer van 2018 weer hier? Dan kom ik beslist niet!

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'Juist in deze intieme opzet werkt de musical het beste als het spel klein en subtiel is. Dat gebeurt in mooi gezongen duetten tussen Gordon en zijn geliefde Vincent (Jonathan Demoor): hun confrontaties zijn zowel scherp en sarcastisch als warm en liefdevol. Maar hoe heftig de verhaallijn ook is, van het drama blijft in de regie van Benno Hoogveld weinig over, omdat de stoet aan karikaturale bijfiguren voortdurend om aandacht schreeuwt.' Joris Henquet
NRC Handelsblad
★★★★☆
'Alle acht spelers tonen zich uiterst bedreven in die soms snelle schakelingen van ernst naar komedie en omgekeeerd. Freek Bartels speelt de hoofdrol genuanceerd en welluidend, met Jonathan Demoor als zijn liefhebbende vriend, Tony Neef in diverse barokke rolletjes en Lone van Roosendaal als de dominante moeder die af en toe op Dolly Parton lijkt.' Henk van Gelder
Telegraaf
★★★☆☆
'Daar hoorden wij engelen zingen. Voor de vocale kwaliteiten verdient de musicaleenakter A new brain, die momenteel in een loods op de NDSM-werf in Amsterdam Noord wordt opgevoerd, absoluut vijf dikke vette sterren.' Esther Kleuver

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★☆☆
    'Juist in deze intieme opzet werkt de musical het beste als het spel klein en subtiel is. Dat gebeurt in mooi gezongen duetten tussen Gordon en zijn geliefde Vincent (Jonathan Demoor): hun confrontaties zijn zowel scherp en sarcastisch als warm en liefdevol. Maar hoe heftig de verhaallijn ook is, van het drama blijft in de regie van Benno Hoogveld weinig over, omdat de stoet aan karikaturale bijfiguren voortdurend om aandacht schreeuwt.' Joris Henquet
    NRC Handelsblad
    ★★★★☆
    'Alle acht spelers tonen zich uiterst bedreven in die soms snelle schakelingen van ernst naar komedie en omgekeeerd. Freek Bartels speelt de hoofdrol genuanceerd en welluidend, met Jonathan Demoor als zijn liefhebbende vriend, Tony Neef in diverse barokke rolletjes en Lone van Roosendaal als de dominante moeder die af en toe op Dolly Parton lijkt.' Henk van Gelder
    Telegraaf
    ★★★☆☆
    'Daar hoorden wij engelen zingen. Voor de vocale kwaliteiten verdient de musicaleenakter A new brain, die momenteel in een loods op de NDSM-werf in Amsterdam Noord wordt opgevoerd, absoluut vijf dikke vette sterren.' Esther Kleuver