Alles begint met het einde en het einde lijkt vaak ontzettend veel op het begin, stelt Funny Bergman bij de opening van haar tweede Paradevoorstelling 2 Fast 2 Funny. Ze wil het hebben over voorstellingsvermogen, als reddingsboei in mentaal moeilijke tijden. En: ze wil het hebben over niets.

Funny Bergman – het alterego van theatermaker Bibi Roos – brengt met 2 Fast 2 Funny ontregelende, openhartige comedy over haar mentale gezondheid. Ongeremd en hak-op-de-tak, vertelt ze hoe ze op een ochtend wakker werd met ‘een heel apart gevoel vanbinnen’. Ze wilde plannen maken, zegt ze spraakwatervallend, heel veel plannen maken, alles tegelijk doen, ‘een heel speciaal gevoelletje’.

Een bezoek aan de huisarts mondt uit in een horrorachtig doorverwijsgesprek naar de crisisdienst, dat ze omschrijft als een combinatie van ‘Smalland vol nooit opgehaalde kinderen’ en een middelbareschoolkantine vol angstzweet en onvervulde potentie: ‘Best een bijzondere plek.’

Bergman is een prettig ongrijpbare en daardoor heel fascinerende podiumartiest, die afwisselend met een lompe zachtheid en een zachte lompheid op de speelvloer staat. Haar voorstelling heeft de dramaturgie van een straatrace: Funny Bergman schakelt snel op en remt dan plots af, geeft weer vol gas en giert dan door onmogelijke bochten. Het voelt alsof ze constant op de hielen wordt gezeten door zichzelf: een bij voorbaat verloren race.

Totdat ze ineens tot stilstand komt, in een kwetsbaar eerlijk einde waarin ze haar neerslachtigheid voorstelt als een almaar groeiend niets dat steeds meer bezit van haar neemt, en hoe ze door zich voor te stellen dat het ooit weer beter zal worden, zich weer ergens aan kon vastklampen. Een prachtig einde en, inderdaad, een mooi begin.

Zo legt Funny Bergman in dertig minuten een mooie route af, al voel je ook dat dit materiaal eigenlijk vraagt om meer tijd: zodat je als toeschouwer niet alleen maar bijrijder bent, maar zelf deze mentale race vol onverwachte maar herkenbare bochten en ongepolijste gedachtenkronkels aflegt.

Foto: Parade