Ruud Smulders, Lisa Ostermann en het duo Yentl en de Boer hebben een Poelifinario gewonnen, de prijs voor de indrukwekkendste cabaretprogramma’s van het afgelopen seizoen. Dat gebeurde gisteren tijdens het Cabaretgala in Theater Diligentia in Den Haag. De Neerlands Hoop-prijs voor veelbelovend theatermaker ging naar David Linszen.

De prijzen zijn in 2003 ingesteld door de VSCD (Vereniging van Schouwburg en Concertgebouwdirecties). De Neerlands Hoop is bestemd voor de meest veelbelovende cabaretier met toekomstperspectief. De Poelifinario, voor de meest indrukwekkende cabaretvoorstelling van het seizoen, kent sinds 2018 drie categorieën: kleinkunst, engagement en entertainment.

De Neerlands Hoop ging naar David Linszen voor zijn programma Striptease van de dood. De jury prijst de onverwachte afslagen die hij neemt, waarmee hij absurdisme nieuw leven inblaast, gekke wendingen maakt en persoonlijke ervaringen weet in te passen. ‘Een nieuw geluid van een nieuwe generatie, een mengeling van intimiderende kracht en fragiele kwetsbaarheid’, aldus de jury.

In de categorie Kleinkunst wonnen Yentl en De Boer met hun programma Rekhalzen. Het is de tweede keer dat het duo de prijs krijgt. De jury prijst hun liedjes die ze in een perfecte balans tussen grappig, diepzinnigheid en zelfrelativering het podium afknallen. Alles wat ze momenteel meezit zou bij een ander tot gebrek aan inspiratie kunnen leiden, maar Christine de Boer en en Yentl Schieman draaien hun hand er niet voor om en maken er een voorstelling van die nergens aan vaart verliest, aldus de jury.

In de categorie Entertainment kreeg Ruud Smulders de prijs voor zijn programma Rüdsichtlos. De jury prijst hem om de manier waarop in zijn voorstelling vorm en inhoud elkaar versterken en hoe hij de stand-upvorm gebruikt om zijn perspectief op de omgeving steeds gelaagder te maken.

De Poelifinario Engagement ging naar Lisa Ostermann, die net als Yentl en De Boer voor de tweede keer de prijs won. In haar programma De Baas onderzoekt ze hoe je zacht kunt blijven als je eigenlijk heel bang bent in een wereld die al lang niet meer zacht is. De jury prijst haar persoonlijke stijl en haar onweerstaanbare combinatie van pure openhartigheid en heerlijk onzinnige gekkigheid. In haar vlammende, betekenisvolle dankwoord riep ze vrouwelijke, beginnende cabaretiers die eigenlijk niet durven op om tòch het podium op te gaan en niet bang te zijn voor schreeuwende mensen die eigenlijk boos zijn op andere dingen. Zoals zijzelf probeert om niet te verharden naar aanleiding van alle boze reactie die ze op social media krijgt.

Het werd een stomende avond, met een zaal die voor het overgrote deel gevuld was met theatermakers, waarin hun vak uitbundig gevierd werd en het belang ervan in deze tijd meermaals werd benadrukt in de diverse speeches en dankwoorden.

Aan het begin van de avond werd De Staat van het Cabaret uitgesproken door Volkskrant-recensent Joris Henquet. Een gewaagd sociaal experiment want je moet het maar durven, een zaal cabaretiers toespreken die je soms al te gemakkelijk de maat neemt in stekelige regeltjes in je recensies. Maar Henquet deed het, gul en ruimhartig. Hij sprak over een uitzonderlijk goed cabaretseizoen, vol originaliteit en vernieuwing, dat hem als doorgewinterde recensent vaak verrast had doen opveren. Je hoopt altijd op iets nieuws, aldus Henquet, en anno 2026 zag hij het cabaret tot zijn grote genoegen meerstemmiger dan ooit.

Rosa da Silva en Derek Otte leidden de aanwezigen met hun duopresentatie soepel door de even strak geregisseerde als feestelijke avond. Da Silva zong de sterren van de hemel met de Groover Bigband en Otte had alle juryrapporten omgezet in vlotte, op rijm gezette samenvattingen.

De uitreikingstoespraakjes van de oud-winnaars en de dankwoorden van de nieuwe winnaars waren soms bijna nummers op zichzelf. De toespraak van Jan Beuving, een klein college over hoe cabaretiers van het echte leven kunst maken omdat overal altijd ergens een lied ligt te wachten, was een ontroerend pleidooi voor het kleinkunstlied. Het dankwoord van David Linszen, die een voorstelling maakte over het overlijden van zijn vader en nu voor zijn volgende voorstelling zijn hoop op zijn moeder heeft gevestigd, was even absurd en grappig als zijn voorstelling. Smulders vertelde in zijn ontregelende dankwoord goed van zijn prijs te gaan genieten tot de Boos-aflevering komt die aan alles voorgoed een einde zal maken. Technici, muzikanten, regisseurs en andere medewerkers aan voorstellingen werden in geen enkel dankwoord overgeslagen en gul en ruimhartig genoemd. Prettig en terecht, in persberichten is het soms flink zoeken naar wie aan een voorstelling heeft meegewerkt.

De recent overleden Paulien Cornelisse zweefde een beetje boven deze avond. Ze werd meermaals genoemd. Henquet herinnerde ons aan haar uitspraak dat het beter was met verwondering dan met boosheid naar de wereld te kijken. Yentl en de Boer openden de avond, zittend voor het doek, met een klein liedje over een kwal die als ie ziek is overleeft door samen te smelten met een andere kwal, geïnspireerd op een van haar Volkskrant-columns. Een even passend, droevig, als prachtig eerbetoon.

Foto: Joy Hansson