‘Lieve theatergemeenschap, lieve studenten, wees een gemeenschap ter ere van onze gedeelde liefde.’ Het ITS Festival 2018 opende vanochtend met een pleidooi van theatermaker Ludwig Bindervoet voor meer gemeenschapszin in het theater. De speech, uitgesproken door Levi Middendorp, riep de nieuwe generatie theatermakers op om samen de kunst te propageren en er geen handelswaar van te maken. 

De hele toespraak van Bindervoet:

ITS, a statement.

Hallo lieve mensen,

Mijn naam is Ludwig Bindervoet. Ik sta hier namens performancecollectief URLAND. De andere drie konden er vandaag helaas niet bij zijn. (Iets met Oerol…)
Een inspirational speech. Ik hoop een nieuwe traditie, het begin van een ritueel. Het gebouw helpt alvast. Maar de tweede is altijd het lastigst… Edvard Munch-emoticon.

Kom, geest, trap ’t af.

Het festival was in onze tijd, in het nabije verleden, nog echt een hijgerige showcase. Acteurs wilden nog 1 x ‘hun shine pakken’ (wat dat ook moge zijn). Er werden griezelige netwerklunches georganiseerd, met nog griezeligere speeddates. Er moest iets bewezen worden op het festival. Dat gold zowel voor de organisatie als voor de studenten. Er hing een dikke damp van ijdelheid en prestatiedruk in de Nes en het Compagnietheater, en ik weet vrij zeker dat daar de basis is gelegd voor een groot aantal burn-outs van vandaag.

Ik stond er 2x, ik vond het 2x ruk. Het ging ook nooit over de voorstellingen. Het was ieder voor zich en niemand had er echt zin in. MAAR. Er is actie ondernomen en moet je ons nu eens zien: we zijn samen, de voorstellingen staan centraal, er is een goeie energie en we kunnen gewoon met elkaar praten. Wat een veraseming (een ouderwetse verademing). De theatergemeenschap is hier. Een ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid. Regenboog-emoticon.

Gemeenschapszin is alleen, net als schoonheid breekbaar. Wij vinden het dus van groot belang om bij te dragen aan het doorzetten en doordenken van het ITS, nieuwe stijl. Breekbaarheid kan collectieve kracht worden. Een ritueel als dit gaat daarbij helpen. Rituelen verbinden en verankeren. Een ritueel roept demonen op en verdrijft ze. Een ritueel helpt herinneren, en geeft moed. We hebben collectieve moed nodig. Om dit door te zetten.

De ‘ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid’ van deze samenkomst mag ons niet bedwelmen. Ogenschijnlijk is ogenschijnlijk. De intrinsieke noodzaak van dit festival moeten we blijven bevechten, bevragen en bewaken. Totdat het er is. Tot we bewust zijn. Daarom vertel ik net nog eens hoe het was. Voor de studenten die die tijd niet hebben meegemaakt (o o, ik word oud. Kerstman-emoticon).

Laten we zeggen dat we in de mutatie zitten. Het zit nog niet in onze vezels. Het neoliberalisme is een gemeen virus en is diep doorgedrongen. En tegen een virus werkt alleen weerstand. Hebben we weerstand opgebouwd?

(retorische stilte)

Jongens, kom op hee! We zijn pas net begonnen, thou shalt prepare- … Kijk naar Europa. (Hoppetaa!) De Europese Unie was een vredesproject, na twee gruwelijke oorlogen, maar eer de EU een werkelijke, wezenlijke vanzelfsprekendheid is, gaat er nog wel wat water door de Rijn. Door de Donau. Door de Tiber. En de Thames, tja… (Sorry. Aubergine-emoticon).