In Haifa staat het Khashabi Theatre dat geleid wordt door schrijver/regisseur Bashar Murkus en creatief producent en dramaturg Khulood Basel. Het tweetal heeft het theater samen met een groep Palestijnse makers opgericht. Yes Daddy schreven ze voor een oude (Markam J. Khoury) en een jonge acteur (Anan Abu Jabir). (meer…)
Het werk van de Chinese choreograaf Yang Zhen is regelmatig in Europa te zien, zo ook in Nederland. Met zijn nieuwe choreografie voor vier dansers staat hij nu op het Groningse Noorderzon Festival. Bij Hommage mag het publiek aan drie kanten van een knalrode T-vormige catwalk plaatsnemen. (meer…)
De eerste 10 minuten van blue nile to the galaxy around olodumare is het aardedonker in de zaal, met slechts één enkel lichtpuntje in de verte en een geheimzinnig knipperend lichtje hoog boven het publiek. Een overwegend eenstemmig motief, dat lijkt te stammen uit de klassieke Chinese muziek, weerklinkt luid uit de speakers, bijna symfonisch uitgewerkt, en dat wordt afgewisseld met rappe piano-impromptus, terwijl het publiek dus in het donker staart. (meer…)
Laat ik maar eerlijk zijn: de theatertaal die gebezigd wordt in While you were partying van het New Yorkse duo Julia Mounsey en Peter Mills Weiss beheers ik niet. Oftewel: ik weet niet waar ik naar heb zitten kijken. En dat kwam niet omdat er Engels werd gesproken. (meer…)
Als het zwartgemaskerde personage opkomt, stelt hij het publiek ogenblikkelijk op zijn gemak. ‘Wees gerust, dit is geen overval. En ook geen kidnap.’ Wat het wel is, zal het navolgende anderhalf uur blijken: een soort college waarvan je wenst dat elk college er zo uit zou zien. (meer…)
Iemand komt op met een aansteker, in wat zowel wat weg heeft van een woonkamer uit de roaring twenties als het interieur van de bekende bruine kroeg om de hoek. Herhaaldelijk reageert de artiest trillend en schokkend op de kortstondige vlammetjes. (meer…)
Vanaf het begin van Ring lijkt de spiegeltent waarin de voorstelling zich afspeelt gemaakt voor deze show. Het publiek op festival Noorderzon zit rond de cirkelvormige dansvloer, waar acht dansers zich voortdurend in een kring bewegen. De voorstelling van de Finse choreograaf Jenna Jalonen is het mooist wanneer de performers oneindig met elkaar verbonden lijken door die vorm. (meer…)
Het is al weer een tijdje geleden dat ik boze toeschouwers, boe-roepend, het theater heb zien verlaten. Gisterenavond, in het Groningse Grand Theatre, gebeurde dat weer eens. De aanleiding was niet de kwaliteit van de voorstelling (althans, daar ga ik vanuit) maar de inhoud van een speech die wordt afgestoken aan het eind van Catarina and the Beauty of Killing Fascists van de Portugese theatermaker Tiago Rodrigues. (meer…)
Leonardo Manzan werd voor de Biennale Teatro in 2020 gevraagd om een voorstelling over censuur te maken. Voel je vrij, zeiden ze. Huh? Een voorstelling over censuur in alle vrijheid? Hoe kun je een voorstelling maken over censuur zonder censuur? Dan is het in feite niks. (meer…)
