‘Hoofd afhakken is niet genoeg’, zingen de twee vrouwen op het podium. ‘Patriarchaat is een vorm’, zingt een van hen. ‘Een worm?’, reageert de ander. ‘Een vorm!’, zingt de een weer. De begeleidende muziek is van een vergelijkbaar niveau: te simpel om het zingend vermogen van de twee spelers wezenlijk uit te dagen. (meer…)
‘Duizend rode draden / als warme lenteregens, drenkten de grond / achter je ogen en toen werd je meegenomen / zo is het gegaan, zachter dan dit kan ik niet.’ Een man gedenkt op het toneel zijn geliefde, die aan een hersenbloeding is overleden. (meer…)
‘You will be no popular girl.’ We horen over een voice-over de innerlijke monoloog van een eenzame man die fantaseert over zijn ideale geliefde. ‘You will be no pretend girl.’ Parallel aan de tekst komt een danser langzaam tot leven. Ze kruipt en kronkelt over de aanvankelijk vrijwel totaal verduisterde speelvloer. (meer…)
Met een vr-bril op mijn hoofd strompel ik door een vr-wereld. Ik zie de omgeving die ik net nog echt zag, maar dan blurred, vager en anders gekleurd. Voor mijn ogen zie ik gestileerde handen verschijnen – van wie? Bij wie horen zij? Ook zie ik skelet-achtige weergaven van handen en armen. (meer…)
