Van een afstand lijkt het een onooglijk gebouwtje, maar als je dichterbij komt, spreekt net iets te veel liefde en aandacht uit het gegoten beton en de staalplaten achterdeur. Het oplichtende apothekerskruis van de vierkante unit kleurt niet groen, maar wit. (meer…)
Dit is het tweede jaar dat Theaterfestival Boulevard drie 10 minutenvoorstellingen produceerde voor door Theun Mosk ontworpen minipodia op het plein bij de Sint Jan. De podia vallen op door hun felgekleurde blokkendoosvorm (een zwarte halve bol, een roze kubus en een geel prisma) en bieden een aantrekkelijke, zij het qua audio poreuze, beslotenheid temidden van het terrasgewoel en de andere acts op het festivalplein. (meer…)
‘Wat blijft er over van een mensenkind als hij sterft? Niets dan zijn woord, en de rest waait mee met de wind.’ Dat woord – het verhaal – staat centraal bij DIEHELEDING, het jonge theater-hiphopcollectief dat nu voor Theaterfestival Boulevard anderhalf uur aan Arabische verhalen tot korte, theatrale hiphoptracks heeft hertaald. (meer…)
De Italiaanse Chiara Bersani is met haar solo Seeking Unicorns onderdeel van de internationale programmering van Theaterfestival Boulevard. In een leeggeruimde ziekenhuiskapel uit 1910 heeft ze in de middag het publiek rondom zich verzameld. Het zit op stoelen en kussentjes op de granito vloer voor het verdwenen altaar van de voormalige Mariakapel. (meer…)
‘Wie dacht dat dit een echte dansvoorstelling zou worden?’ Er gaan wat handen omhoog. Speciaal voor die mensen zullen de drie danseressen van The100Hands wel even een stukje doen. Alle toeschouwers, die eerst door de ruimte verspreid stonden en contact met elkaar maakten, gaan nu als vanzelf zitten en kijken naar de drie dansers. Hoewel zij letterlijk en figuurlijk in het middelpunt staan, zijn ze onaantastbaar. In Show Me laten de dansers zien dat kwetsbaarheid en intimiteit hand in hand gaan. (meer…)
Eerst noemen ze hun werkelijke namen, de dansers van het gezelschap van de Zwitserse choreograaf Tabea Martin: ‘Ik heet Rebeccea. Ik heet Daniel. Ik heet Benjamin.’ Ze benadrukken dat ze hier, op deze plek in het theater aan de Triniteitstraat in Den Bosch, ‘voor altijd willen blijven’. Het is er ‘gezellig, veilig, de mensen zijn er aardig’. En als de toeschouwers over honderd jaar terugkeren, zijn zij er nog. De vijf performers zijn gekleed in wit, tijdloos plastic. Niet voor niets heet de voorstelling Forever. (meer…)
Eigenlijk wilde theatermaker Julie Cafmeyer een voorstelling maken over het verschil tussen wit en zwart feminisme. Maar tijdens het schrijfproces realiseert ze zich dat ze eerst moet ontdekken welke strijd ze zelf voert, voordat ze een voorstelling kan maken over die van een ander. Van die zoektocht, die Cafmeyer van Vlaanderen naar Wit-Rusland, Rwanda en Myanmar voerde, doet ze nu verslag op Theaterfestival Boulevard. (meer…)
We hebben allemaal haast. Waarom eigenlijk? Zonder haast is alles veel leuker. En waarom zou je alles doen zoals alle anderen dat doen? Om precies zoals zij te worden? Eva heeft er genoeg van. Ze moet dit, moet dat, maar waarom? Je hoeft maar uit het raam te kijken om te zien waartoe dat leidt: milieuproblematiek, stress, regeltjes. (meer…)
Hoewel ze al haar halve leven in België woont, voelt Shokat zich daar nog altijd niet helemaal thuis. Pas als ze in haar geboorteland Iran is, kan ze vrij ademen, dingen zelf regelen, haar gevoelens uiten. Het Nederlands vormt voor haar een barrière, het voelt niet ‘eigen’. (meer…)
Eerder dit seizoen maakte HNTjong met Revolutions een adembenemende voorstelling die aanvoelde als een dystopische game. Die voorstelling werd gemaakt voor twaalfjarigen en ouder. Met Heidi Pippi Sissi Ronnie Barbie maakt Eva Line de Boer een even overweldigende ‘prequel’ voor iedereen vanaf tien jaar, met als uitgangspunt Heidi. (meer…)
