2turvenhoog biedt een programma van theater en kunst voor kinderen van 0 tot 6 jaar en is daarmee één van weinige festivals die theater voor de allerjongste mens programmeert en produceert. Door een slimme combinatie van korte voorstellingen en gratis interactieve installaties laat het festival zo niet alleen kinderen, maar vaak ook hun ouders kennismaken met kunst. (meer…)
Op het podium ligt een reusachtige trechtervormige spiraal, uitgelicht door één spot. Het publiek zit er in een cirkel omheen, in afwachting van wat komen gaat. De haast monumentale uitstraling van de spiraal wekt de indruk dat dit meer is dan een decorstuk, en inderdaad: de sculptuur blijkt de onbetwiste hoofdrol te spelen in de voorstelling Ripple van TeaTime Company. (meer…)
In haar derde solovoorstelling Waanzien speelt Mouna Laroussi op onderhoudende en soms ontroerende wijze met vooroordelen en aannames. Met haar indrukwekkende mix van fysiek spel, dans, en cabaret benadrukt ze het belang van naar elkaar kijken. (meer…)
Twee enorme houten hoefijzers en een soort houten glijbaan vormen een speeltuin voor drie dansers die zoekend contact leggen met elkaar. Eerst neemt het aftastend toenaderen interessante vormen aan, waarbij bijvoorbeeld één van de dansers de mouwen van haar overall naar de ander werpt om zo om de hoek van de glijbaan te kunnen komen. (meer…)
Een smal metalen laddertje dat over katrollen loopt, waardoor het in een lus blijft doorlopen, met daaronder, op de grond, een berg stoffige lappen in groen- en grijstinten. Zo minimaal is het toneelbeeld dat Django Walon ontwierp voor ROTOR#3 – Sisyphus Machine. Twee spelers, Koen van der Heijden en Hidde Aans-Verkade, beklimmen om beurten de ladder, hun bewegingen monotoon en geconcentreerd. (meer…)
This Is Not Going To End Well van Jantien Fick is een korte voorstelling die gedragen wordt door haar interessante fysieke spel en mimiek. De tekst intrigeert en maakt nieuwsgierig, maar de uitgangspunten – het willen verdwijnen – wordt niet genoeg uitgewerkt. (meer…)
De voorstelling van de Koreaanse choreograaf Eun-Me Ahn neemt als uitgangspunt jonge dansers die in 2000, het jaar van de draak, geboren zijn. Ze zegt daarbij te focussen op kenmerken van Generatie Z. Feit is dat Dragons vooral een overdonderende explosie van energie is, een carnaval en discofeest ineen, met traditionele en moderne dans op vanzelfsprekende wijze naast elkaar gebruikt. (meer…)
Karakter van Justin Samgar bestaat uit stukken spoken-word, aaneengeregen met persoonlijke inzichten en anekdotes over zijn tijd bij een sekte. Iemand die zich los weet te maken uit een beklemmende geloofsgemeenschap spreekt tot de verbeelding, en Samgars spoken-word is vaak overtuigend, maar helaas blijven de verhalen daar tussenin vaak in clichés hangen. (meer…)
