Sonneveld, the musical
Albert Verlinde Entertainment
Sonneveld de musical - Albert Verlinde Entertainment foto Roy Beusker
- 29 oktober 2013 - Cultureel Centrum, Harderwijk - Speellijst
Het pure plezier van Sonneveld

Sonneveld, the musical

De eerste seconden. Tony Neef blijkt geen Wim Sonneveld. Maar wie is dat wel, anders dan Sonneveld zelf? Dan nemen de liedjes en de muziek het over. Je hart springt op bij de herkenning van de eerste maten van een nieuw bekend liedje om vervolgens met een zachte landing neer te komen. Tony Neef blijft overeind. En komt er zeker mee weg. In de loop van de voorstelling worden de twijfelaars een voor een over de streep getrokken.

De vele liedjes zijn verweven met het levensverhaal van Wim Sonneveld. Een echt verhaal is het niet, eerder aaneengeregen situaties uit zijn leven. Die fragmenten lijken als functie te hebben zoveel mogelijk liedjes van Sonneveld in zijn carrière te plaatsen en op de een of andere manier te relateren met zijn leven en karakter. Dat is niet onaardig gedaan, al lijken ze er soms met de haren bijgesleept.

Leuk bedacht is het Moeder, er staat een vrijer voor de deur op het moment dat Sonneveld op het punt staat in Deurne bij de ouders van zijn nieuwe vriend op bezoek te gaan. Bijna opera is het wanneer die relatie met zijn jongere vriend naast Sonnevelds al aanwezige vriend een plaats moet vinden in een driehoeksrelatie. Het door de drie mannen meerstemmig gezongen Je bent zo lief klinkt als cri de coeur eerder onheilspellend dan uitbundig. Hier is de voorstelling meer dan een gelegenheid om zo veel mogelijk Sonneveldliedjes te laten horen, en wordt geprobeerd met meerstemmige akkoorden onvolkomenheden, dissonanten en botsende loyaliteiten glad te strijken. Niets minder dan indrukwekkend.

De schildering van het tijdsbeeld van naoorlogs Nederland komt er bekaaid af. Daarvoor was er de televisieserie Moeder, ik wil bij de revue. Natuurlijk worden in de musical de nog bekende namen genoemd van Henk van der Meijden, Annie M.G. en Joop Doderer en duikt Simon Carmiggelt even op. Mariska van Kolck schittert in haar rol van Conny Stuart als de lieveling van het publiek. Die rol geeft een gezond, bijna moederlijk, tegenwicht tegenover de veeleisende Sonneveld. Mariska van Kolck brengt, soms net op tijd, de nodige lichtheid en het gesundes Volksempfinden in de voorstelling.

In de levensfragmenten komen de gedrevenheid en ongedurigheid van Sonneveld veelvuldig in beeld. Ook wordt het grote ongemak duidelijk dat Sonneveld had met relaties, het publiek en de pers; en zijn vrees om als een has been te worden weggezet. Waar die frustraties precies vandaan komen wordt niet duidelijk. Dat hoeft ook niet. Ze lieten zich nauwelijks bezweren. Niet door een flirten met de katholieke kerk, niet door veel, heel veel op te treden. Niet door zijn kop in het zand te steken. Er lijkt pas ontsnapping wanneer hij met de enkele, hem toegewijde intimi liedjes en optredens aan het voorbereiden is. Dan zijn er die bevrijdende lach en die dansjes, het pure plezier. En dat pure plezier werkt aanstekelijk. Niemand gaat zonder een glimlach op zijn gezicht en een liedje in zijn hoofd naar huis.

Foto: Roy Beusker

©Theaterkrant 2014

Dit bericht was geplaatst inMusical and tagged , . Bookmark the permalink. Plaats een reactie of laat een trackback achter:Trackback URL.

4 Reacties

  1. Louis van Beek
    Geplaatst op 30 oktober 2013 om 18:39 | Permalink

    Het is Tony Neef. Niet Tony Neefs.

  2. Anouk Leeuwerink
    Geplaatst op 31 oktober 2013 om 11:13 | Permalink

    Bedankt, we hebben het aangepast.

  3. Andre
    Geplaatst op 6 november 2013 om 14:46 | Permalink

    Leuk stuk!

    (Ps: Het is “Theater Harderwijk”. Niet meer Cultureel Centrum Harderwijk zoals voorheen. http://www.theaterharderwijk.nl)

  4. Liesbeth Rensen
    Geplaatst op 6 januari 2014 om 23:47 | Permalink

    Kom net terug van de voorstelling in de Koninklijke schouwburg in Den Haag. Ik heb van begin tot eind genoten. Kippenvel, lachen…en aan het eind hield ik het niet droog. Het dorp blijft ontroeren. Tony raakte me…alle stemmen zo mooi. Zeker een aanrader!

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • Elders

    De Telegraaf
    'De acteurs die in Sonneveld op het podium staan, zijn dan misschien wel niet de iconen zoals Stuart en Sonneveld dat waren, maar hun vak verstaan, dat doen ze wel. En zij laten nogmaals zien dat niet alleen Wim Sonneveld, maar ook zijn repertoire onsterfelijk is.' Esther Kleuver
    Volkskrant
    'Sonneveld leunt daardoor vooral op de schouders van Tony Neef, die tweeënhalf uur lang met zijn vakmanschap Sonneveld als persoon en als artiest probeert te doorgronden. Dat doet hij met bewonderenswaardige inzet, maar het is niet genoeg om de zwakke plekken op te vullen.' Hein Janssen
    Trouw
    'Maar het voornaamste is: je leeft tweeënhalf uur mee met deze man die zoekt naar hoe het moet in het leven. Mariska van Kolck is als Conny Stuart krachtig, komisch, geaffecteerd en ook prachtig breekbaar. Thomas Cammaert speelt Sonnevelds jonge geliefde Friso fijn scherp, soms nichterig én vaak ontwapenend. Een genot om naar te kijken.' Bianca Bartels
    Het Parool
    'Sonneveld is een sterk wisselende voorstelling.Prachtige scènes, zoals het door Sonneveld en zijn twee geliefden gezongen, van spanning doortrokken Dat wij verschillen van elkaar, worden gevolgd door spanningsloze scènes, die alleen maar dienen om alle elementen van Sonnevelds carrière aan te stippen. Dat streven naar volledigheid maakt een beetje schoolse indruk.' Jos Bloemkolk
    NRC Handelsblad
    'Ook in die mouvementen uit zich de zichtbare zorg die aan deze voorstelling is besteed. In de consciëntieuze regie van Eddy Habbema passen leven en werken van Wim Sonneveld nagenoeg naadloos in elkaar, met een decor dat niet meer behelst dan een paar schuivende panelen en een zwierig zwaaiend vitragedoek dat diverse scènes van elkaar scheidt.' Henk van Gelder