Recensie

© Jan Versweyveld
Husbands
Toneelgroep Amsterdam
★★★☆☆ Toneel
18 april 2012 - Stadsschouwburg Amsterdam - Speellijst
Husbands blijft hangen in afstandelijkheid
Door gepubliceerd 19 april 2012

Het is een stel vreemde vogels, de drie mannen met hun slappe zwarte hoeden en hun fladderende zwarte jassen. Aan het begin van Husbands zie je ze op een enorm filmscherm de laan van een begraafplaats aflopen. Stoer lijken ze, ongenaakbaar en energiek. Dat dit in praktijk nogal tegenvalt, wil het vervolg van dit mannenstuk uitmaken. Of het daarin slaagt, is de vraag.

Het viertal is een drietal geworden. Gus, Harry en Archie hebben afscheid genomen van hun jeugdvriend Stuart. Ze zitten in een kamer die het midden houdt tussen kelder, puberkamer en hotel. Een kast met pick-up en ouderwetse elpees, een sportapparaat, drie oude banken en aan de muur een basket: dit is een mannenhol. Hier halen ze herinneringen op aan het verleden, bedrinken ze zich en zoeken ze naar een nieuw evenwicht in hun vriendschap. Ze beklagen zich over hun perspectiefloze leven en vooral over hun vrouwen – niet de sexy stoeipoezen die ze zich hadden gedroomd.

De uitvlucht wordt een tripje naar Londen waarin ze eindelijk eens hun gang kunnen gaan en al hun dromen kunnen uitleven. Dat dit niet enkel leuk, spannend en stoer is, zal niemand (behalve de sufferds zelf) verbazen. Na de roes volgt de ontluistering: thuis wordt op hen gewacht. Behalve dan op Harry. Op deze gewelddadige egotripper wacht thuis niemand meer, hij is vrij. Zijn leven van tomeloze uitspattingen is eindelijk begonnen.

Husbands is een mannenstuk, in 1970 als film uitgebracht door John Cassavetes, en geeft het een aardig en soms humoristisch tijdsbeeld van mannen die vastzitten in de typische Amerikaanse droom. Regisseur Ivo van Hove heeft dit gegeven nauwelijks naar het heden verplaatst, alleen de muziek (Springsteens Dancing in the dark) verwijst naar een gedeelde jeugd in de jaren ’80. Misschien komt het hierdoor dat de personages nogal keurig en bedeesd lijken. Mannen die samen in hun mannenhol meerstemmige liedjes zingen, het is lastig voor te stellen voor veertigers van nu.

Het zijn dit soort kleine dingen waardoor Husbands niet echt weet te overtuigen. Zelfs de uitstekende acteurs (Hans Kesting, Barry Atsma, Roeland Fernhout) lukt het niet om invoelbare personages met een geloofwaardige vriendschap neer te zetten. Afzonderlijk zijn ze ijzersterk maar samen vormt dit drietal geen overtuigend geheel. ‘Raak me niet aan!’ schreeuwen ze elkaar op kwetsbare momenten toe. Ze laten elkaar, maar ook het publiek, niet toe. Zelfs de virtuoze kwetsbaarheid van Halina Reijn, die maar liefst zeven prachtige en grillige vrouwenrollen speelt, kan daaraan niets veranderen.

Die afstand heeft regisseur Ivo van Hove willen overbruggen door het ingenieuze gebruik van kleine cameraatjes, geplaatst naast de oren van de acteurs. Alsof je door de ogen van de personages kijkt. Een intrigerend effect en een mogelijkheid om verschillende gebeurtenissen tegelijk te tonen. Maar het leidt niet tot grotere nabijheid tussen publiek en personages. Zo blijft Husbands ondanks de energieke grappen en knappe visuele trucs hangen in afstandelijkheid.

foto: Jan Versweyveld

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Wie Husbands wil waarderen, zal moeten meegaan in die clichés. Dat is wel aan te raden, want er is veel aan Van Hoves enscenering dat de voorstelling toch zeer genietbaar maakt.' Herien Wensink
Het Parool
★★★☆☆
'De eerste helft is erg mooi. Het zijn lome, losse scènes, met een minimum aan verhaal en context. (...) Het is een eenvoudig, maar vitaal toneel over ongecompliceerde mannenvriendschap op een breekpunt.' Simon van den Berg
De Telegraaf
★★★☆☆
'De filmische toevoeging vergt van de acteurs totale controle over hun expressie. Daar slagen ze allemaal in en het maakt hun spel bovendien heel energiek.' Maaike Staffhorst
Volkskrant
★★★☆☆
'Het voornemen om Cassavetes' film in vrijwel alle opzichten recht te doen, getuigt dan misschien van lef, voor de voorstelling levert het af en toe net iets teveel leegte of stilstand op.' Karin Veraart
Trouw
★★★☆☆
http://www.robbertvanheuven.nl/?p=767 Robbert van Heuven [sterren toegekend door Theaterkrant.nl]

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , ,

  • Elders

    NRC Handelsblad
    ★★★☆☆
    'Wie Husbands wil waarderen, zal moeten meegaan in die clichés. Dat is wel aan te raden, want er is veel aan Van Hoves enscenering dat de voorstelling toch zeer genietbaar maakt.' Herien Wensink
    Het Parool
    ★★★☆☆
    'De eerste helft is erg mooi. Het zijn lome, losse scènes, met een minimum aan verhaal en context. (...) Het is een eenvoudig, maar vitaal toneel over ongecompliceerde mannenvriendschap op een breekpunt.' Simon van den Berg
    De Telegraaf
    ★★★☆☆
    'De filmische toevoeging vergt van de acteurs totale controle over hun expressie. Daar slagen ze allemaal in en het maakt hun spel bovendien heel energiek.' Maaike Staffhorst
    Volkskrant
    ★★★☆☆
    'Het voornemen om Cassavetes' film in vrijwel alle opzichten recht te doen, getuigt dan misschien van lef, voor de voorstelling levert het af en toe net iets teveel leegte of stilstand op.' Karin Veraart
    Trouw
    ★★★☆☆
    'Maar als die goed gespeelde en close-up getoonde rauwheid aan het slot van de voorstelling wordt afgezet tegen het cliché Hollywoodbeeld, van de keurige huisman waarin twee van de drie heren zich uiteindelijk weer laten persen, weet Husbands de voorstelling slim weer een mooie draai te geven.' Robbert van Heuven [sterren toegekend door Theaterkrant.nl]