Dat wordt oorlog
Droog Brood
© Bob Bronshoff
- 10 mei 2012 - Kleine Komedie Amsterdam - Speellijst
Geluk is niet meer gewoon

Dat wordt oorlog

Decor is een belangrijke ‘bijzaak’ in het theater. Het kan dienen als weinig meer dan een vrolijk behangetje, maar het kan ook bepalend zijn voor de sfeer. Bij Dat wordt oorlog, de nieuwe voorstelling van Droog Brood, krijg je al bij binnenkomst in de zaal een helder signaal waar het hier naartoe gaat.

Een metershoge witte wand over de volle breedte, met daarin een gestileerd ‘loket’. Drie grijze zitelementjes en een rood keyboard. Als Peter van de Witte en Bas Hoeflaak met deze klinische en kille omgeving de menselijke verhoudingen willen aangeven die zij in dat decor neerzetten, dan zijn ze daarin geslaagd. Want die zijn zelden warm, soms onthutsend afstandelijk en ongemakkelijk.

Het duo grossiert al vele jaren in miniatuurtoneelstukjes, waarin mensen elkaar niet kunnen of willen verstaan en tot stakkers worden. Ook in Dat wordt oorlog hebben Van de Witte en Hoeflaak er weer een aantal, meest fijne, variaties op gevonden. Variaties waarin het tussen mensen vaak net géén oorlog wordt. Omdat ze de moed niet hebben.

We zien de eenzame dj, onbereikbaar op zijn podium met wat knopjes in de weer, twee mannen die een gesprek voeren in playback, vrienden die het woord vriendschap alleen over de lippen krijgen als ze iets van elkaar nodig hebben, twee ouwe taarten in een brasserie die elkaar kapot manipuleren, het mannetje dat zijn oninteressante verhalen hard door het stamcafé schreeuwt, een dichter die tijdens het voorlezen in slaap valt bij zijn eigen werk, een tweegesprek waarin de metaforen van de een door de ander steeds letterlijk worden genomen, tot gek wordens toe.

Droog Brood presenteert zichzelf schertsend als ‘De lachengelen uit de humorhemel’ en in Dat wordt oorlog trekken de mannen meer dan voorheen die lach uit de zaal. Met scènes en karakters die daardoor vaak minder onder je huid gaan zitten en voor ongemakkelijke jeuk zorgen dan we van ze kennen. Vaak hilarisch, maar een aantal scènes lijkt nog niet helemaal af, want de climax daarvan is als de bekende nachtkaars. Dat zijn we niet gewend van dit ijzersterke duo.

Soms doen de twee denken aan het duo Snip en Snap uit een ver verleden. Dat elkaar ook voortdurend sarde en vragen stelde als: ‘’t Is niet m’n broer en tóch is het de zoon van mijn vader, rarara, wie ben ik?’ Dat was in een tijd dat geluk nog heel gewoon was. Droog Brood leeft in een tijd dat dit niet meer vanzelfsprekend is en wrijft ons dat in allerlei variaties onder de neus. Knap, geestig, goed geacteerd, maar hier en daar komt een sleets plekje tevoorschijn.

(foto: Bob Bronshoff)

Lees ook het interview met Droog Brood in TM februari 2012

©Theaterkrant 2014

Dit bericht was geplaatst inCabaret and tagged , , , . Bookmark the permalink. Trackbacks are closed, but you can plaats een reactie.

Één Reactie

  1. Geplaatst op 27 april 2013 om 10:17 | Permalink

    Dat wordt oorlog.
    Wij kenden dit duo niet en hadden ook nooit iets over hen gehoord. Wij gingen met positieve verwachtingen naar deze voorstelling. Echter, op een enkele act na, t.w. de engelse “les” en de bootscene aan het eind, vonden wij het geheel zeer teleurstellend. Wat ons het meest verbaasde, was een deel vh publiek dat bij het geringste al krom lag van het lachen. Wij dachten toen: hebben we iets gemist of hebben wij geen humor? Wellicht lag het aan ons maar we zullen deze voorstelling zeker niet aanbevelen bij anderen. Bovenstaande recensie van Ruud Buurman spreekt over het algemeen lovend over het duo en hun acts, maar ook het woord “sleets” komt voor. Daar zijn wij het wel over eens. Jammer, een verloren avond.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • Elders

    Het Parool
    'Hoe absurd Dat wort oorlog soms ook lijkt te zijn, elke sketch bevat een kern van verdriet en verlangen. En dus van hoogstaand leedvermaak.' Mike Peek
    NRC Handelsblad
    'Maar in Dat wordt oorlog, geregisseerd door Gijs de Lange, lijkt de lat ook regelmatig iets lager te liggen. Sommige scènetjes komen zo te zien niet voort uit een idee, maar uit een raar stemmetje of een mallotig gebaar.' Henk van Gelder
    Volkskrant
    'Het is allemaal absurdisme van hoog niveau, dat naast erg grappig ook prachtig is vormgegeven en ijzersterk geacteerd.' Joris Henquet
    De Telegraaf
    'Dat wordt oorlog bestaat uit een aaneenschakeling van komische miniatuurtjes die bij vlagen meer dan hilarisch zijn, mar er zijn ook nogal wat losse eindjes.' Esther Kleuver
    Trouw
    'De stijl hebben de mannen van Droog Brood in hun afgelopen voorstellingen gepolijst tot in het perfecte. en dan voelt dit nieuwe programma ineens een beetje als een herhaling van zetten. ' Rinske Wels [sterren toegekend door de redactie van theaterkrant.nl]