C(h)oeurs
Alain Platel, Les Ballets C de la B, Teatro Real Madrid
© Chris Van der Burght
- 1 juni 2012 - Koninklijk Theater Carré, Amsterdam - Speellijst
★★★☆☆
Veel moois, weinig gevaar

C(h)oeurs

Met zo’n honderd koorleden, tien dansers, een symfonieorkest, muziek van Wagner en Verdi en een veelbelovend relevant thema, heeft Alain Platel voor C(h)oeurs de gedroomde middelen in handen om een prachtige en indrukwekkende voorstelling te maken. Na afloop vielen dan ook de woorden ‘verbluffend’ en ‘subliem’. Ongetwijfeld terechte kwalificaties voor wie werd meegezogen in de wereld van Platel. Wie dat niet werd, keek vooral naar een heel groot 3D-beeldscherm.

In de eerste scène vormt het koor, bestaande uit ongeveer honderd mannen en vrouwen in donker gekleurde alledaagse kleding, de donkere achtergrond met één man in een witte jurk op de voorgrond daar tegenover. Een individu dat met zijn rug naar het publiek staat en daardoor net zo anoniem is als dat massale koor. Langzaam maar zeker trekt hij de jurk over zijn hoofd en onthult daarmee zijn naakte lichaam. Individualiteit én collectiviteit in één beeld vervat: we hebben allemaal hetzelfde lichaam, maar we hebben allemaal een eigen lichaam.

De scènes die daarop volgen, laten steeds verschillende varianten zien van de verhouding tussen collectief en individu. Tien ‘individuele’ dansers, gekleed in wit en rood, bewegen zich soms afzonderlijk, maar vaak ook synchroon, waarbij soms zelfs de gezamenlijke ademhaling het ritme van de choreografie vormt. Soms gaan ze op in de massa, dan weer gaat de volgzame massa mee in hun bewegingssequenties. Het ene moment vormt het koor het beeld van de Arabische Lente met honderd opgeheven schoenen. Het andere moment komen alle koorleden naar voren, zeggen hun naam en laten het collectief uiteenvallen in honderd individuen.

Het zijn allemaal mooie beelden en de muziek en de dans zijn knap uitgevoerd. Maar wie een voorstelling wil maken over ‘gevaarlijke schoonheid van de massa’, redt het niet met ‘knap’ en ‘mooi’. In de bewegingskwaliteit van de dansers zit niet de spanning die nodig is om zonder woorden emotie en intentie over te brengen. De choreografieën en de beelden zijn niet mooi genoeg om te ontroeren en niet lelijk genoeg om te fascineren. Met uitzondering van enkele momenten, zoals een treffend en eenvoudig duet tussen een man en vrouw die vol zorgzaamheid elkaar dragen, opvangen en in elkaar te lijken willen opgaan.

(foto: Chris Van der Burght)

Zie ook het artikel in TM mei 2012:  ‘C(h)oeurs is de clash tussen buiten- en binnenwereld’  door Moos van den Broek

©Theaterkrant 2014

Dit bericht was geplaatst inDans and tagged , , , . Bookmark the permalink. Plaats een reactie of laat een trackback achter:Trackback URL.

Één Reactie

  1. Evert Bouws
    Geplaatst op 5 juni 2012 om 00:03 | Permalink

    Wat mij betreft was deze voorstelling (op 4 juni) te clichématig om echt te kunnen boeien. Bovendien duurde de voorstelling te lang. in een uur had de boodschap ook heel goed overgebracht kunnen worden. Wat de dans betreft, Pina Bausch zou zich in haar graf meerdere malen hebben omgedraaid. De muziek werd heel goed uitgevoerd, maar het was wel je reinste potpourri wat de keuze van de muziekfragmenten betreft. Het leek wel Classic FM. Kortom: veel lawaai en weinig wol. Onbegrijpelijk dat men deze voorstelling zo hoog heeft ingeschat.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • Elders

    Volkskrant
    ★★★★☆
    'Platel werpt in Choeurs de vraag op waar de betekenis van het individu blijft in het zicht van (de macht van) de groep. Dat thema is bij aanvang prachtig geïllustreerd in een verstilde solo van een danser die zich "onthoofd" verschuilt in en witkanten jurk..' Annette Embrechts
    De Telegraaf
    ★★★☆☆
    'Sterke beelden verliezen hun kracht als ze te lang worden uitgemolken. Interessanter is het schouwspel zodra de relaties tussen dans en koor complexer worden. [..] Platels tijdsbeeld is vaak nogal simplistisch en pathetisch, maar wel zo authentiek dat zelfs de choreografische armoede niet echt stoort.' Eddie Vetter
    NRC Handelsblad
    ★★★★★
    'Zelden was een koor zo levendig, dansant en dynamisch op het toneel. Ook onthult de choreografie geheime diepten in de muziek. De bevende, amelodieuze bewegingen brengen nieuwe accenten aan.' Herien Wensink
    NRC Handelsblad
    ★★☆☆☆
    'Platels beeldentaal is zwanger van symbolen. En hij schuwt de clichés van het muziektheater niet. [..] Maar Platels beelden en de koren die de ruggengraat vormen van zijn Choeurs staan te zeer los van elkaar.' Mischa Spel